Toneelspelen is de kunst van communicatie.

Op woensdagochtend 1 september 2010 start de cursus Afasie en Theater.  Het wordt een gezellige activiteit waar plezier maken, humor ontdekken en humor durven te gebruiken centraal zal staan.

We hebben van de Stichting Marline Fritzius een subsidie ontvangen. Hierdoor kunnen we deze cursus gratis aanbieden.

Wat kan je verwachten in deze lessen?

Rollen spelen, lichaamstaal, klanken, ritme, energie, taal en mime komen aan bod in deze cursus.

Spelplezier is daarbij belangrijk, en tegelijk gaan ze op zoek naar jouw mogelijkheden.

Lachend, want humor is een grote kracht van theater!

Wie gaan deze lessen geven?

De cursus wordt gegeven door Martin Mens en Jaap Oostra.

Martin Mens is een theatermaker die vele succesvolle voorstellingen heeft

gemaakt. Tien jaar geleden zong hij het lied ‘Woordbreuk’ over een man die de juiste woorden niet kon vinden. Op een morgen in september 2007 werd hij wakker en kon zelf niet meer praten. Zijn afasie heeft hem ervaringsdeskundige gemaakt.

Jaap Oostra past theater toe waar het nodig is. Hij heeft gewerkt met jongeren, in bedrijven, met ouderen en dementerenden. Als speler is hij verbonden aan terugspeeltheater. Samen met Martin wil hij graag toneel aanbieden voor mensen met afasie.

Jaap en Martin vullen elkaar goed aan en zijn erg enthousiast. Doordat Martin zelf afasie heeft gekregen, heeft hij ervaren hoeveel toneel juist kan betekenen voor mensen met afasie.

Wanneer en locatie?

Data: woensdagochtend:         1 , 8, 15, 22, 29 september, 6, 13, 20 oktober

Tijdstip:                                   10.00 uur tot 12.30

Locatie:                                    Afasiecentrum Amsterdam

Falckstraat 10

1017 VW  Amsterdam

Aanmelden of vragen

Opgeven voor deze cursus kan bij:

Henriëtte Vreemann of Tjitske Klazinga van Afasiecentrum Amsterdam

Telefoonnummer         : 020 – 624 23 85

of mailadres                 : afasiecentrum.amsterdam@hetnet.nl

Mijn girokaart plus, nummer heb al gedaan. Klaar! Dit gaat goed.

Wil u ‘meskesaam’ vraagt meisje aardig. “Wat zegt u”.

De giro, bonus, statiegeld, airmails heb ik gedaan. Musicalzegel bestaan niet meer. Wat nu weer?  Het meisje zegt nog eens met een hele rij mensen die kijken naar mij. “musesekel”. Ik hoor het niet hoor. O ja ik moet zeggen, ik ‘begrijp’ dat niet. De rij mensen kijken ook onbegrepen.

Heb ik weer. Moet nu uitleggen dat ik afasie heb. En het was nog zo’n goeie dag.

Een jongeman achter mij helpt, en zegt:”ik begrijp het ook niet”. De rij knikt ook onbegrepen. Begrijpen het ook niet, wat het meisje zegt??

Heb ik nou een rij afasiemensen? “Mesalzagel!” zegt het meisje nog eens.

O, toch nog een musicalzegel. Ik heb het goed geraden. Een musicalzegel! Moppelt de afasie rij.

Mijn status ging omhoog. Ik begrijp iets en rij niet.

Het mooi meisje steekt haar tong uit. Wat zal ik nu hebben. Ze wijst naar haar tong. De tong is rood en gezwollen. Ze laat haar spiering zien.

“Ik he nu een ieuwe sering”.

Met een glimlach op mij gezicht ga ik de winkel uit. Altijd een leuk meisje uitzoeken aan de kassa. Dit was een goeie dag.

Het AH is iets heel anders dan aha! Snapt u het nog. De wereld van Kuifje in het land van Afasie. In dit land gebeurd altijd weer iets.Dit is zwarte afasiehumor.

Nu heb ik weer oorlog met een boodschappenkarretje. Ik vond het altijd gezellig, als iemand het karretje van mij overneemt. Hiervoor hoeft iemand niets te kunnen praten. Van de tijd van de gulden. Een gulden in de lucht en de ander weet dat hij een karretje glimlachend wil overnemen van mij. Dat is communicatie en gezellig. Jammer dat nieuwe karretjes niet zo werkt. Nu met verschillende munten, vijftig euro cent, een euro en zelfs met plastic muntjes . Ik heb een keer voor vijftig eurocent het karretje overgenomen. Daarna kwam ik erachter, dat ik ben genept . In dit karretje zat een plastic muntje. Niemand vraagt natuurlijk iemand nog eens: “Een karretje overnemen?” In de tijd van de guldens een gulden in de lucht steken en een karretje overnemen, dat kan ook zelf een buitenlander en ook afasie. Iedereen kan gezellig meedoen.

De euro is, zo wie zo, minder gezellig. Dit geld heeft niet met leuke namen. Al is weg; een heitje, een piek, een geeltje, een daalder, een snip, gaan maar door. Euro duur en niet gezellig. Afasie is eigelijk soort buitenland met verschillende muntjes in je karretje. Ja dag, toedeloe.

Ik heb meestal een paar muntjes van 50 eurocent in mijn zak. Mijn geld is in mijn rugzak. Die laat mijn tas niet in mijn karretje zitten. Ik ben al een boodschappentas kwijt. Dat gebeurd mij niet nog een keer. Wat ook gebeurd is dat iemand de boodschappen in mijn karretje doet. Eerlijk gezegd heb ik dat ook wel eens gedaan. Vandaag heb ik in mijn karretje plotseling appels, bananen. Die wilde ik niet. Ik weet niet wat ik moet doen. De collega boodschappers is weg.

Alle spullen die niet van mij zijn, heb ik weer teruggezet. Ik ben een amateur vakkenvuller. Heb ik toch nog werk. Aan de kassa zie ik dat er zelfs een vreemde tas aan het karretje aan de haak zit. Het moet niet nog gekker worden. Deze tas heb ik terug gegeven aan de informatie balie.

De AH snap ik niet altijd. Maar vandaag! Vandaag ben ik met vijftig eurocent in een boodschappenkarretje de AH ingaan en met het terugzetten van het karretje kwam er euro uit! Aha!! Een euro! Toch gezellig in de AH, al snap ik niet alles.

Dokter Bank komt na een nachtwerk. Hij heeft toch tijd gekomen naar moe. Om te uitleggen wat er gebeurd is.

Ik heb eerst haar hoorapparaat ingezet. Ook heb een bril van moe opgezet. Om beter te horen. (Nog een keer): “een bril om beter te horen”. Een afasie weet dat ik dat mime belangrijk is voor het horen.

Mijn neuroloog, uit Almere, zou  meer mijn afasie uitleggen over mijn ziekenbeeld. De naam weet niet en ook niet wat hij zei. Zijn ogen heb niet in de ogen gezien. Hij zoekt in zijn papieren, terwijl hij klanken maakt tegen mij . Zijn woorden hoor ik niet, wel hoor zijn lichaamtaal. Hij kom eruit omhoog uit zijn papieren en praat met Sjoukje. Hij praat over mij. Buiten komen we uit deze spreekkamer. Het woord ‘SPREEK’kamer?  Buiten vraag ik Sjoukje in tranen: “Ligt dit aan mij”. “Nee schat” zegt Sjoukje, “dit is een klootzak”. Dat woordje heb wel goed gehoord. Dit was de zelfde tekst die ik hoorde in het lichaamtaal. Tegen deze arts wilde ik graag tegen kunnen zeggen, als doen kon. U weet veel van hersenen, maar u weet niet veel van mensen. In plaats van deze woorden uit mijn mond, kwam er stoom uit mijn oren. Dit is ‘kwaad zijn’ is een ziekenbeeld van afasie. Dat staat waarschijnlijk in  neuroloogboeken.

Naast het bed van moe kwam dokter Bank. Moe snapt precies wat hij zegt . En ik ook! Hij vraag eerst aan moe, en daarna van ons. 1 op 1 met ogen die kijken. Applaus! Dat was en prachtige radiozender met golf van communicatie. Moe kan het ook goed: “Ga ik dood”. Dat is een goeie vraag. Met kleine pauze zegt de dokter: “We gaan allemaal dood, we doen ons best, meer kunnen we niet doen”. Deze zin heeft dokter Bank eerder gezegd. Een goeie acteur geloofd in zijn tekst. Elke dag.

Ein echt mensch.

Nog meer applaus en sta ik op voor de Bank.

Deze morgen wordt ik wakker met een rare hand. Heb ik op mijn hand geslapen? Ik ben wakker maar mijn hand blijft slapen. Ik ben onder de douche geweest. Daar naar ben beneden gegaan.Ik wil aan Sjoukje, mijn vrouw, vertellen dat mijn hand ‘snurkt’.

Dit wordt een rare dag. Ik wil iets zeggen maar er komen geen woorden uit! Mn rgaant, www.. hraand grere…etc. Dat is lachen. Ik heb dit al eens gehad. Ik heb ongeveer 30 jaar een prik gehad met peli…. (dat nog te moeilijk, dat is afasie.) Een prik dus. Ik kwam binnen op mijn werk, een mimegroep. Wat hebben ze gelachen. De woorden komen niet uit mijn mond. Na 30 jaar weer hetzelfde. Maar ik heb niet een prik gehad. Wat is er de hand. Ik moet lachen. Sjoukje gaat een arts bellen. Mevrouw Dokter Ze.. (namen zijn ook lastig, weer afasie.) stond heel snel voor de deur. Is dat wel nodig denk ik. Dat gaat wel over. Mevrouw Zegw.. moet niet lachen. Zij praat ook raar. Ik ga over naar lichaamtaal. Mevrouw Zegwaard, verdomd ik heb haar naam. Ik onthoud namen met beelden. Zegwaard onthoud ik in twee beelden. ‘Zeg’ van praten en ‘Waard’ van belangrijk. Mevrouw Zegwaard kijkt zeer ongerust. Nu schrik ik ook. Wat heb ik. Mijn dag gaat heel snel. Ik mis veel wat er is gebeurd. Ik heb in mijn slaap een herseninfarct gehad. Een herseninfarct ‘gehad’? ‘Gehad’ van iemand? Mijn taal komt soms direct in mijn hersenen.

Een herseninfarct is een propje van bloed in je hersenen. In je hersenen zit taalcentrum en heeft op je donder gehad. Deze propjes ken ik wel. Eerst in mijn rechterkuit.Kramp als een zweepslag in dit geval deze kramp zakt niet weg. Net een hond zich vast in je kuit. Die hond ken nog. In mijn hart heb ook hartinfarct gehad. (weer woord ‘gehad’) De derde is dus in de herseninfarct. Als je er snel bij bent, dan kan je bloed verdunnen. Nu ben te laat. Ik draai me nog een keer om, samen met mijn slapende hand.

Mijn status in het ziekenhuis is een herseninfarct met zware afasie. Ik wil werken voor een lichte afasie.

Afasietheater

Toneelspelen is de kunst van communicatie.

Deze training wil de expressie vaardigen vergroten.

Wat kan je verwachten van afasietheater?

Spelen! Spelen! Spelen!

Spelen is een serieus spel.

Dat weet elk kind.

Toneelspelen of acteren wordt vaak gezegd: ‘Spelen’.

Spelen met humor.

Spelen met klanken, mime en lichaamtaal.

Je gebruikt je ogen, horen en voelen.

In afasietheater hoef je niet te praten.

In het spelen kan je grenzen uitproberen.

De taal zit anders in de hersenen. Moe en ik hebben de zelfde herseninfarct gehad. Had ik maar ook links geboren dan had ik geen afasie.

Ik doe mee aan een auditie voor een spotje voor Kaas. Ik heb al een paar auditie gedaan. Ik kan geen zinnen onthouden. Dat is afasie. De ‘automaat’ van geleerde zinnen werken niet. Dat is zelfs  met kinderliedjes. Ik kan dit niet meer. Elke keer denk ik dat wel kan, maar dat is niet zo. Ik ga nog een keer onder hypnose. Ik heb het gevoel dat er ergens zitten nog liedjes en teksten in mijn pan. Wat een heimwee, naar praten.

Met een ruim tweeënhalf jaar met afasie, kan ik nog steeds meer onthouden. Ik heb met drie dagen terug, de tekst begonnen met bestudeerd. Drie dagen! Vandaag  moet ik 3 zinnen onthouden. Dat is 1 zin per dag. Waar begon ik aan. Ik speel een Westfries boer. In  Noord-Holland praten langzaam. Dat is mooi mee genomen. Deze klank is voor mij makkelijk. Nou de woordjes. Ik lees de tekst in mijn hoofd.

Ik mag spelen met Marit van Bohemen. Een mooie lange blonde dame. Zij speelt het ‘stuk’ kaas. Je is aardig en dat help mij met het onthouden. Nog niet terug had ik in een auditie en vroeg het castingbureau mijn naam. Ik heb mijn adres geven. Deze vragen gaan ook nog op camera. De gezichten van het bureau zijn makkelijk te lezen dan ik kan lezen de teksten. Maar toch met langzaam beter.

Mijn collega Marit vroeg wat afasie is. Ik vind het prettig om afasie uitleggen en vooral uitleggen ‘mijn’ afasie. Dit een tekst die heb vaker gedaan.

Deze kaasauditie is in Amsterdam-west. Ik heb een parkeerplaats, vlak waar ik moet zijn. Het is mooi weer, dit gaat goed, een parkeerbonnetje, en nu 3 zinnetjes met Marit.

De communicatie van de parkeerpaal, waar je geld in stort, heb ik ruzie.

De paal  vraag wat voor welke dag is het.  De paal weet niet welke dag is?

Verder wil de paal vertellen een uur, dag of op zondag kost. Ik begin al zenuwachtig te worden. Ik was op tijd, maar dat bonnetje moet in de auto achter de autoraam en niet  een bon ervoor. Twee jonge vrouwen helpen. “Dit is heel gemakkelijk”. Ze duwen knoppen en draaien aan de paal. “Hoe laat wil u staan”. Ik zeg een uur. Heb een uur gezegd of drie uur? € 6 is wel veel. Mijn bankpas werkt niet, dan maar munten, dat kan ook. De paal wil eerst hou lang wil je staan en wil de paal geld zien. Vroeger was deze paal makkelijker. Je zet geld er en er verteld hou lang mag je staan.

Elke afasie, dyslexie, analfabeet en Japaner, krijgt een bon in Amsterdam-west. Misschien is dit bedoeling. De paal vroeg ook mijn autonummer!! Echt waar, niet gelogen. Ik kijk al om heen of te bananasplit grap komt. De dames vonden dat ook raar. Ik heb niet genoeg munten. Mijn dames, dat ‘mijn’ mag ik nu wel zeggen na 10 minuten, geven extra geld.  Ik ren nu naar de auditie.

Ik kom met een rode kop binnen. Die kop stond goed voor een rol als boer.

Maar Mens niet hoor. Hij bept maar door. Gezellig.
Hij begint over karma en hemel en hoe zit het met vagevuur, is dat warm en hoelang.
Mens heeft iets gehoord van ‘volgende leven’ en moet je in dit in het volgende leven iets anders leren.
Dat zou Mens, nieuwsgierig als hij is, wel hij in volgende leven zijn.
Of is dat alleen voor boedische mensen en niet voor katholieken.

God hoort dat nog een tijdje en zegt: “Mens jij ben zo goed bezig, jij kan nu meteen naar het volgende leven, in dit leven”.

Nu al, zegt Mens? “Aha, ik sla een klas over! Dat zit natuurlijk met karma. Net als ganzenbord, een cijfers vooruit of achter. In de put! Net als karma.
Of in de cel gevangen zitten. O nee, dat was Moneypoly met zegeltjes met spaargeld, maar dan was toch … enzo.
En begint Mens maar door ouwehoeren.

“Nu opletten. Even beppen dicht.”, zegt God irriteert.

Mens let niet op: “Is dat ‘beppen’ van jedisch. Katheliek zegt ‘ouwehoeren’. Zeg God, ben u van de van de Joodse club, want 2000 jaar is de …. ”

Met een donderknal is God weg. Met een straal bliksem met vuur uit de hemel, met zware stem. “In je volgende leven. Gaat nu in!”.

Zegt Mens: ” ja, fre karmeel karamij ….. Klobe grebrode webbree. …..gvrgre de grvrgr…. greb, kot ket ku tukke ….
Kut!”