AH en stressafasie

Ik ga boodschappen doen. Ik doe het op de fiets met een karretje erachter. Dat is handig. Voor de supermarkt kom ik er achter dat mijn portemonnee ben vergeten. Ik weer terug. Het is mooi weer. Het is Pasen, Sjoukje is naar Engeland. Ik ben thuis met de kinderen. Ik kan alles! Jezus! Wat is het druk, in deze winkels. Mijn karretje moet buiten. Dus moet eerst naar binnen met een winkelkarretje. Eruit boodschappen langs naar de kassa. Met de kassa is het niet te doen. Overladen, opletten! Ik begrijp niet alles, ik ben goed in raden. Vandaag niet. Het ging te snel en teveel rijen en duwen Paas plezier. Aan de kassa ik ben wakker. Kopenzegel en musicalzegel, die wil ik niet. Dus is dat makkelijk. Mijn giropas staat klaar. Dat verschil, kopen en musical dat hoor ik niet. Op 35% sticker moet ik ook opletten. Shit. De bonuskaart en de airmailskaart, net op tijd. Het meisje is kwaad. Wat heb ik gedaan? Ze zegt:”De bonuskaartje heb ik al gevraagd, nu kan het niet meer, u heeft dit zelf gezegd”.
Moet ik nou uitleggen, het verschil Bonus, musicalszegel en koopzegels ik heb afasie etc:”Ik heb dit ook niet gevraagd”.
Ik bedoel mijn afasie. Het meisje bedoel bonus mail. Nog meer zwarte wolken met kwaadheid. Ik krijg een punt hoofd. Ik word gek; 35% sticker, musical-en koopzegel en statiegeldbonnetjes. Dit is niet meer te uitleggen. Met onweer gezicht verander meisje in een wip de kassabon. Ik met een rode kop de zon in. Weer in de winkelkarretje en daarna weer naar buiten. De boodschappen over verhuizen van de winkelkarretjes weer op de fietskarretje. Dat is handig.