Martin Mens

Martin Mens heeft op 25 september 2007 een herseninfarct gehad en heeft afasie. Zijn leven is veranderd. Hij wil zijn handicap zijn kracht gebruiken. Martin Mens heeft 25 jaar ervaring als theatermaker; o.a. als mimespeler, acteur, dramadocent, regisseur en artistiek leider en directeur van een theaterschool met een klein theatertje in Almere. Hij studeerde aan een HBO opleiding voor arbeid en organisatie en aan een hogeschool voor kunsten voor mime.

Martin Mens: ” Ik heb afasie. Ik mis ‘de taal’. Taal was zeer belangrijk voor mijn werk en vooral de kern wat ik ben. Het praten, beppen, filosofen, de humor, woordgrappen, boeken, de krant van zaterdag. Mijn relatie met mij omgeving is veranderd. Mijn werk was en ook is mijn passie is op toneel staan, met mooie verhalen. Ik was solo tekstacteur. Ik kan dit niet meer.Ik kan geen woorden uit mijn hoofd spreken. Dit geldt ook voor namen, cijfers en liedjes.Ik begrijp niet alles wat er wordt gezegd. Theatermaker voel nog steeds. Hoe zal de toekomst vertelen.

Veel kan ik wel.
Ik heb het schrijven weer gevonden. Ik noem het ‘tegeltaal’. In mijn leven wil ik positief in het leven staan. Mijn bagage kon ik, als toneelspeler en mimespeler met afasie gebruiken. Ik ben meer bewust van wat ik wist van communicatie. Mijn ‘toneelbagage’, heb ik weer bewust bestudeerd. Een afasiemensen kunnen met van ‘toneelspelen’ iets leren. Mischien is het woord beter ‘communicatiespelen’. Net als een afasiemensen is een acteur met een moeilijke rol. De ‘rol’ zitten in te weg, zijn hersenen en karakter. Elke acteur zoekt de sleutel naar zijn rol em het acteren, dit is ook de zoekweg naar de sleutel van de afasiemensen. De acteur, gebruikt zijn energie, lichaamtaal, mime, klanken, timing. Een acteur traint voor soepele en lenig hersenen. Deze training wil ik graag toewensen aan afasiemensen. Dit is Afasietheater”.